خوددارى كرد ، ولى معاويه اورا سوگند داد كه انجام دهد ! پس صندليى براى آن حضرت گذاشتند و روى صندلى نشست ، سپس گفت : « سپاس خدايى را كه در سلطنتش يكتا و در پروردگاريش يگانه است ، به هر كه خواهد مُلك را مىدهد و از هر كه خواهد ملك را مىگيرد ، و سپاس خداوندى را سزاست كه به وسيلهء ما ايمان آورندهء شما را گرامى داشت ، و نخستين كسان شما را از شرك بيرون آورد و خون آخرين افراد شما را حفظ كرد ، به اين ترتيب گرفتارى ما در مورد شما چه در قديم و چه جديد بهترين گرفتارى بوده است چه شما سپاسگزار باشيد و چه ناسپاسى كنيد . اى مردم ! همانا پروردگار على عليه السلام موقعى كه او را به جوار رحمت خود برد ، به او داناتر بود و بيقين فضيلت ويژه‌اى به او داده بود كه همانند آن را در كسى مشاهده نكرده‌ايد و چون پيشينهء او را در كسى نيافته‌ايد . پس هيهات ! هيهات ! چه مدّت زمان طولانى شما كارهاى او را دگرگون كرديد ، تااينكه خداوند او را بر شما برترى داد ، با وجود اينكه او هم‌نشين شما بود ! در جنگ بدر و ديگر جنگها دشمن شما بود و بر شما كدورت و خار و خاشاك را چشاند و گردنهاى شما را خم كرد و آب دهانتان را سرازير كرد ! بنابراين شما را به خاطر كينه و دشمنى او نبايد سرزنش كرد ، و به خدا سوگند كه امّت محمد صلى الله عليه و آله روى آرامش را نخواهد ديد تا وقتى كه بزرگ و زمامدارشان از بنى اميه باشد .